نيمي از روزهايم خوبند و نيمي ديگر ، بد. درست مثل زني كه نيمي از تنش زير زمين است و نيمه ديگر آن، بيرون از خاك. صبح تا ظهر را غمگينم و بي سبب گريه ام مي گيرد، بعد ازظهر ها هم چيزي ته دلم مي جوشد و بي سبب فرياد مي زنم از سر شعفي كه نمي دانم چيست. درست مثل كسي كه يك نيمه از تنش  را از زير خاك و نيمه ديگرش را از هجوم سنگهايي كه به سمتش پرتاپ مي شود، نجات داده باشد.

قصه نمي گويم ، عين واقعيت است. به خودت نگاه كن، تو هم مثل مني و هر روز از يك " سنگسار " دهشتناك نجات مي يابي.  نيمي از روزت را زير خاكي. در نيمه ديگر روز آنقدر بال بال مي زني تا هم از زير خاك  و هم از آن همه سنگ هايي كه از دوست و دشمن و طبيعت و اجتماع  به سر و رويت مي بارد خلاص شوي.

هر روز سنگسار مي شويم و هي به روي خودمان نمي آوريم از بس كه پوستمان زير اين همه سنگ هاي سخت، سخت جان شده است.

هر روز سنگي از سمتي به صورتم ، به صورتت ، به صورتمان  نشانه مي رود، به سوي نيمه بيرون مانده از زمين مان مدام سنگ پرتاپ مي كنند  و ما مدام كش و قوس مي آييم، آنقدر جثه سنگ خورده مان را پيچ و تاب مي دهيم تا بلاخره  دست و پايمان را از زير زمين بيرون مي كشيم، مي دويم  و مي دويم  و مي دويم ، آنقدر تند كه  انگار جهانی كم است براي فرار كردن.

چه خوب كه  پوستمان انقدر كلفت است، ورنه سنگ اول كه مي آمد، ديگر تقلايي نبود تا تن خسته از گودالي كه برایمان كندند به در بريم و پا به فرار از دست زمين و زمان بگذاريم.

چه خوب كه پوستمان  انقدر كلفت است، ورنه با هر انگي و اتهامي ، در خانه به روي خويش مي بستيم و مي مانديم زير آوار كلماتي كه سفت و سخت تر از سنگ و كلوخ و آجر اجراي رجم ، خراش مي انداخت بر پوست ضعيفمان.

چه خوب كه پوستمان كلفت است ، ورنه  تنها بعد از چند روزكه  با افتخار نوشتيم دختري له شده زير مشت و لگد و بلوك هاي سيماني ، اهل عراق است نه ايران عزيزما، حتما از شنيدن خبر سنگسار دو ايراني  در ملا عام ، دق مي كرديم. 

اما دق نكرديم و دق نكردند و مدام پي اش را گرفتند. خبر سنگسار يك زن و مرد در تاكستان قزوين، دهان به دهان ، سينه به سينه  و خانه به خانه از دنياي حقيقي و مجازي گذشت ،  مهمتر از همه آنكه خبرنگاران محلي حتي يك لحظه  از تقلا و تكاپو فارغ نشدند در كنارشان کمپین قانون بی سنگسار و وکیل این پرونده و همه كسان ديگري كه من نمي شناسمشان تقلا مي كردند تا  نيمه تن خود را از زير خاك بيرون  بكشند.

قاضي راي به اجراي حكم سنگسار يك زن و مرد در تاكستان مي دهد و شوراي تامين استان ظاهرا با اجراي آن در ملاء عام مخالفت مي كند و نتيجه اختلاف اينان و آن همه تقلاي ديگران  مي شود؛ توقف سنگار اما آيا گودال هايي كه خبرنگاران محلي خبر از مهيا شدنش مي دهند، براي هميشه بي مصرف خواهد افتاد يا تنها براي چند روز پر مي شود و بار ديگر نه در ملاء عام  بلكه در كنجي دنج ، برپا خواهد شد؟

در اين همه تكاپو براي توقف سنگسار البته شنيدن خبر نامه يك نماينده مجلس هفتم به رئيس قوه قضاييه و  شوراي تامين استان قزوين در اعتراض به اجراي اين حكم ، خوشحال كننده بود.

از صبح شماره رجب رحماني نماينده تاكستان را گرفتم تا عصر كه در نهايت به جاي او پسر جوانش كه از قضا حقوق هم خوانده  است، پاسخ مي دهد و خوشحالي شايد صد چندان مي شود وقتي  او تاييد مي كند كه پدرش به هاشمي شاهرودي و مسولان استاني، نامه اعتراضي نوشته  است اما كافيست تا او ادامه دهد و تو بشنوي كه ماجراي توقف سنگسار چيست:

زن و مردي كه حكم اجراي سنگسار برايشان صادر شده ، اهل تاكستان نيستند، يكي اهل اسلام شهر و ديگري اهل قيدار است، آنها پس از رابطه نا مشروع به تاكستان مهاجرت مي كنند و در واقع ، محل ارتكاب اوليه جرم، جايي غير از تاكستان بوده است، بر اين اساس رجب رحماني در كسوت نماينده تاكستان، به اجراي اين حكم در تاكستان اعتراض مي كند با اين اعتقاد كه مردم تاكستان حاضر نيستند  براي اين  لكه هاي ننگ در شهر آنان تصميم گيري شود و بهتر است كه اين حكم در همان محل ارتكاب اوليه جرم يا در زنداني دور از منظر عام  اجرا شود نه در تاكستان.

پايان اين مكالمه تلفني ، انگار سنگي محكم به صورتم  پرتاپ شده  است. دوباره نيمي از تنم را زير خاك برده اند  و باران سنگ و كلوخ و پاره آجر است كه سرم را مي شكافد، كه سرت را مي شكافد كه سرمان را مي شكافد.

پس قرار است گودال ديگري در جاي ديگري كنده شود؟ عيبي ندارد ، دوباره تقلا بايد . آنقدر كش و قوس  مي دهم تنم را ، آنقدر كش و قوس مي دهي تنت، آنقدر كش و قوس مي دهيم تنمان  را كه جهاني زير پايمان كم باشد براي فرار و فرار و فرار...